Wzorzec rasy
Uwaga! Zwykłą czcionką podano oryginalny tekst wzorca, natomiast kursywą komentarz do wzorca.
W części przykładów celowo użyłam zdjęć malamutów wyliniałych bądź w szczenięcej sierści,
ponieważ bez obfitego futra anatomia jest lepiej widoczna.
ALASKAN MALAMUTE
(FCI nr 243)
Rasa amerykańska
WYGLAD OGOLNY I CHARAKTERYSTYKA
Alaskan Malamut jest psem silnym, dobrze zbudowanym, o głębokiej klatce piersiowej, mocnym i zwartym tulowiu. Jest najwiekszym sposrod psow pociagowych. Ledzwie ma niezbyt krotkie. Wlos okrywowy jest gesty, twardy, wystarczajaco dlugi by ochraniac podszerstek, gesty, welnisty i zwarty, o dlugosci 1 do 2 cali (2,5 - 5 cm), gdy pies jest w pelnej szacie. Wlos okrywowy jest szczegolnie obfity wokol szyi, na lopatkach i udach.
Malamut ma dobra (pewna) postawe, ktora sugeruje aktywnosc, czujnosc i ciekawosc. Glowa jest szeroka, uszy klinowate i stojace, gdy pies czuwa lub ma napieta uwage. Kufa jest masywna i zmniejsza jedynie nieznacznie swa szerokosc i glebokosc od nasady do wierzcholka nosa. Nie jest ani szpiczasta ani dluga, ani scieta. W akcji postawa Malamuta jest pewna (dumna), glowa uniesiona, spojrzenie zywe. Oczy sa ciemne, o migdalowym ksztalcie, ukosnie osadzone. Uszy male, stojace, trojkatne.
Znaczenia na pysku sa rozmieszczone w charakterystyczny sposob. Tworza one albo czepek pokrywajacy glowe, gdy pozostala czesc pyska ma jednolity kolor ogolnie zszarzalej bieli, lub tez czesc twarzowa umaszczona jest w taki sposob ze sprawia wrazenie maski. Nierzadko maska i czepek wystepuja razem. Ogon jest w ksztalcie pioropusza i noszony jest nad grzbietem jak powiewajaca kita. Nie jest podobny do ogona lisa ani nie uklada sie w zamkniety pierscien. Malamuty sa roznie umaszczone lecz najczesciej szarowilczaste badz czarno-biale. Lapy sa typu "rakiet snieznych" zwarte i duze, opuszki sa grube i sprawiaja wrazenie zwartych. Lapy sa obficie porosniete wlosem - takze miedzy palcami i miedzy opuszkami. Konczyny przednie sa proste o mocnym kosccu. Tylne konczyny sa szerokie i mocne umiarkowanie katowane w stawach kolanowych i bez krowiej postawy. Linia grzbietu jest rowna o lagodnym spadku od klebu ku biodrom. Ledzwie nic powinny byc zbyt krotkie by nie przeszkadzaly w ruchu, ktory powinien byc swobodny i niewymuszony. Wyglad wskazuje na wytrzymalosc i inteligencje.
Malamut ma wyglad wilka odnosnie postawy lecz jego wyraz pyska jest lagodny i wskazuje na serdeczne usposobienie.
Malamut to rasa czysto uzytkowa, uksztaltowana przez ekstremalne warunki, w jakiej przyszlo jej pracowac. Przez tysiaclecia dokonywala sie naturalna selekcja, rozmnazac sie mogly jedynie psy najsilniejsze i najzywotniejsze.
Malamut nie moze byc przesadnie umiesniony i zwalisty. Formulujac wzorzec macierzysty klub pragnal zaakcentowac roznice roznice pomiedzy psami wyscigowymi i transportowymi, stad podkreslanie sily i mocnej budowy. Malamut ma "ciezka" budowe w porownaniu do siberian huskies, ale nie ma przypominac ciezkiego psa w typie mastifa - ma byc w dalszym ciagu dynamiczny.
Nalezy pamietac o tym, ze typowy malamut nie jest psem wyscigowym, lecz transportowym - stworzonym do ciagnecia ladunku na duze odleglosci w umiarkowanym tempie, przy skapym pozywieniu.
Przy ocenie wysokosci psa nalezy brac pod uwage grubosc futra. Obfita szata moe byc mylaca, ocena proporcji wymaga oceny rowniez przez dotyk, nie tylko ogladanie psa.
Malamut nie moze byc krotkonozny czy wysoki i dlugonozny. Dlugosc przedniej nogi mierzona od lokcia do podloza powinna stanowic polowe wysokosci w klebie. Sylwetka nie jest wpisana w kwadrat, nie powinien byc jednk zbyt dlugi, poniewaz to oslabia grzbiet. Nie powienin miec nadwagi ani byc wychudzony.
TEMPERAMENT
Alaskan Malamut jest psem serdecznym, przyjacielskim i nie jest psem jednego pana. Jest to wierny i oddany towarzysz, sklonny do zabawy gdy sie go do niej zaprosi, lecz ogolnie wyrazajacy godnosc w wieku dojrzalym.
GŁOWA
Glowa powinna wyrazac wysoki stopien inteligencji. Jest szeroka i mocna w porownaniu z innymi rasami "naturalnymi". Powinna byc proporcjonalna do wysokosci psa, tak ze pies nie wydaje sie byc ciezki ani gruby.
Glowa ma ksztalt szerokiego klina. Nie moze byc grubo ciosana, ciezka ani tez drobna czy szpiczasta. Stop powinien byc lagodny, ale wyraznie widoczny. Wada jest zarowno stop slabo widoczny, jak i silnie zaznaczony. Podobnie jak u wilkow, glowa ma stanowic jedna bryle z lekkim tylko przelomem w miejscu polaczenia mozgoczaszki z kufa. Zbyt nagly lub ostry stop powoduje niewlasciwe osadzenie i ksztalt oczu. Z drugiej strony zbyt slaby stop powoduje zbyt bliskie osadzenie oczu.
Wiele psow wystawowych uczonych jest trzymania glowy w gorze lub robia to z powodu slabych barkow. Psy pracujace nizej trzymaja glowy podczas klusu i nigdy nie powinny byc za to karane.
CZASZKA
Powinna byc szeroka pomiedzy uszami. Zweza sie ona stopniowo w kierunku oczu. Jest ona umiarkowanie zaokraglona pomiedzy uszami i splaszczona na wierzchu w miare zblizania sie do oczu i zaokraglona w strune policzkow ktore powinny byc umiarkowanie plaskie.
Powinna posiadac nieznaczna bruzde pomiedzy uszami. Gorna linia czaszki i krawedz gorna kufy tworza prawie jedna prosta, ktora tworzy jedynie nieznaczna wypuklosc w miejscu polaczenia.
równoległa linia czaszki i kufy, delikatnie zaznaczony stop
   
KUFA
Powinna byc mocna i masywna w proporcji do wielkosci czaszki, nieznacznie zmniejszajac glebokosc i szerokosc od polaczenia z czaszka do wierzcholka nosa. Wargi dobrze przylegajace. Wierzcholek nosa jest czarny. Szczeki gorna i zuchwa sa szerokie i opatrzone mocnymi zebami, siekacze tworza zgryz nozycowy. Nigdy nie powinien wystepowac przodozgryz lub tylozgryz.
Zbytnie zwezenia sie kufy sprawia, ze glowa jest szpiczasta. Kufa powinna byc tej samej dlugosci, co czaszka.
Niektore psy z wiekiem traca pigment na wewnetrznych powierzchniach warg, ale zewnetrzne powierzchnie warg, obwodki oczu i nos powinny byc czarne (cieliste przy rudym umaszczeniu), nigdy nie rozowe. Centralnie przebiegajacy przez nos pasek jasniej pigmentowany czyli tzw. sniezny nos jest dopuszczalny, ale to nie to samo, co brak pigmentacji (dopuszczalny jest jasniejszy kolor, ale nie rozowy - rozowe plamy to brak pigmentacji.
Wargi powinny dobrze przylegac, poniewaz jest to forma adaptacji do klimatu arktycznego.
Braki w uzebieniu sa dziedziczne i powinno sie dazyc do zgryzu nozycowego i pelnego uzebienia. Najczesciej wystepuje brak zebow P1 - pierwszych przedtrzonowcow.
tzw. śniegowy nos
 
1 - prawidlowy zgryz nozycowy
2 - zgryz cegowy
3 - przodozgryz
4 - tylozgryz
1 - siekacze
2 - kły
3 - zęby przedtrzonowe
4 - zęby trzonowe
OCZY
Koloru kasztanowego (brazowego) w ksztalcie migdalow, sredniej wielkosci, jak na ten ksztalt oczu ustawione ukosnie. Pozadane sa oczy ciemne.
Malamucie oczy decyduja o delikatnym, przyjaznym wyrazie pyska tej rasy. Moga byc w roznych odcieniach brazu, jednak preferowany jest ciemny braz - zolte oczy zaklocaja delikatnosc wyrazu, a czarne sa zbyt mocne. U psów rudych normalne są oczy rozjaśnione, w kolorze szaty. Okragle, wylupiaste oko jest nie tylko nieatrakcyjne, ale przede wszystkim latwiej moze byc uszkodzone przez arktyczna pogode.
1 - prawidlowe oko w ksztalcie migdala
2 - oko owalne
3- oko okragle
4 - oko trojkatne
ciemne, lekko ukosne oczy
w ksztalcie migdalow oczy w kształcie migdała oczy trójkątne oczy okrągłe
   
     
oko zbyt jasne prawidłowe oko oko zbyt ciemne
USZY
Powinny byc sredniej wielkosci, ale male w proporcji do czaszki. Gorna polowa uszu jest trojkatna, lekko zaokraglona na koncu; uszy szeroko rozstawione i usadzone na bokach, z tylu czaszki; czesc dolna (nasada) ucha laczy sie z czaszka na wysokosci zewnetrznego kata oka, co sprawia wrazenie, ze konce sterczacych prosto uszu sa odsuniete od czaszki. Kiedy uszy sa postawione, sa skierowane nieznacznie ku przodowi, kiedy pies pracuje uszy sa czesto zlozone na czaszce. Uszy wysoko osadzone stanowia wade.
Standard mowi o uszach "sredniej" wielkosci, trzeba jednak miec na uwadze, ze odnosi sie to do sredniej ras arktycznych, a nie psow w ogole. Wszystkie arktyczne gatunki maja male uszy, co chroni je przed odmrozeniami i niepotrzebnymi stratami ciepla. Uszy malamuta powinny byc mniejsze w proporcji do glowy niz uszy siberian husky. Idealne malamucie ucho jest nie dluzsze niz 3-4 cale (od nasady zewnetrznej krawedzi ucha do jego czubka). Ucho powinno byc grube, stac pewnie - nie opadac i nie byc luzne. Uszy sa osadzone szeroko, nie powinny nigdy byc rownolegle ani wysoko osadzone.
uszy właściwej wielkości, prawidłowo osadzone (kącik oka wskazuje punkt osadzenia ucha)
i prawidłowo noszone (lekko nachylone ku przodowi)
  
TULOW
Klatka piersiowa powinna byc mocna i gleboka, tulow powinien byc mocny i zwarty w swojej budowie, ale ledzwie niezbyt krotkie. Linia grzbietu powinna byc prosta, lekko opadajaca w strone bioder. Ledzwie powinny byc dobrze umiesnione i niezbyt krotkie, aby nie przeszkadzaly w swobodnym, rytmicznym ruchu, ktory idzie w parze z silna akcja napedowa tylnych konczyn. Dlugie ledzwie, oslabiajace grzbiet, takze sa wada. Ciezar nie moze byc przesadny.
Zbyt krotki grzbiet powoduje zbytnie spionowanie frontu, co z koleji oslabia wydajnosc ruchu, podobnie jak plytka klatka piersiowa. Gleboka klatka piersiowa miesci obszerne pluca, ktore sa niezbedne do zaspokojenia zapotrzebowania na tlen wytrzymalego zwierzecia. Jednoczesnie jednak klatka piersiowa nie moze byc na tyle szeroka, by powodowala odchylenie lokci lub oslabienie frontu. Przedpiersie powinno byc widoczne z boku (klatka a nie futro!). Bez poprawnie uksztatowanego przedpiersia konstrukcja frontu nie moze byc poprawna.
Jak wszyscy mieszkancy Arktyki, malamuty sa zwartej budowy.
Linia gorna powinna bardzo lagodnie opadac, nie moze byc stroma ani przesadnie opsadac ku dolowi. Grzbiet powinien byc dobrze zwiazany i nie moze w ruchu kiwac sie na boki. Kiepska linia gorna wskazuje na slabosc i musi byc w ocenie ukarana.
LOPATKI, KONCZYNY I LAPY
Lopatki powinny byc umiarkowanie ukosne, konczyny przednie powinny byc muskularne, wyposazone w bardzo mocny kosciec. Przedramie o prawidlowej postawie, az do srodrecza ktore powinno byc krotkie, mocne i prawie pionowe gdy jest widziane z boku. Lapy powinny byc szerokie i zwarte, palce zwarte i dobrze wysklepione, opuszki grube i odporne, pazury krotkie i mocne. Powinien wystepowac ochronny wlos miedzy palcami. Konczyny tylne powinny byc szerokie, o mocno umiesnionych malych udach, stawy kolanowe umiarkowanie ukatowane, stawy skokowe szerokie i mocne, umiarkowanie ukatowane i niskie. Widziane z tylu konczyny tylne nie powinny miec koscca lukowato wygietego, lecz powinny byc proste, zarowno w postawie statycznej jak i w akcji idealnie w jednej linii z konczynami przednimi. Pies nie ma ani zbyt wasko ani tez szeroko rozstawionych konczyn tylnych.
Konczyny malamuta powinny zdradzac niezwykla sile i ogromna moc napedowa. Wszelkie oznaki niedoskonalosci lap lub konczyn, kiedy pies stoi lub jest w ruchu, powinny byc uwazane za powazna wade. Wilcze pazury na konczynach tylnych sa niepozadane i powinny byc usuwane krotko po urodzeniu.
Wlasciwe barki zapewniaja dobry wykrok w ruchu. Lopatka i kosc ramienna powinny byc tej samej dlugosci, aczkolwiek wiele wspolczesnych psow ma krotkie kosci ramienne. Prawidlowy front powinien byc nagrodzony. Przednie konczyny widziane z przodu powinny miec wyglad prostych kolumn, nie moga byc wykrecone w nadgarstkach. Malamuty maja najmocniejsza kosc wsrod psow polnocnych, jednak odnosi sie to wlasnie do grupy ras polnocnych, a nie do psow w ogole. Nadmierna grubosc kosci sprawia, ze pies jest ciezki i niezdarny, malamut nigdy nie powinien przypominac olbrzymich ras jak bernardyn czy nowofunland, ktore maja naprawde ciezki kosciec. Przygotowanie siersci do wystawy powoduje, ze przednie lapy wydaja sie grubsze niz w rzeczywistosci, dlatego oceniac sie je powinno zawsze przez dotyk.
Nadgarstki sa delikatnie pochylone, jednak nadmierne ich nachylenie oslabia krok. Dzialaja jak amortyzatory przedniej czesci ciala, dlatego u psa o masie malamuta slabe nadgarstki zniszcza sie. Kompletnie proste nadgarstki towarzysa zazwyczaj stromym barkom.
Lapa powinna byc zwarta, tak by pomiedzy palce nie dostawalo sie duzo sniegu, ktory tworzac lodowe kule, ktore moga ranic lape. Miedzy palcami nie powinna byc widoczna pusta przestrzen. Lapa powinna byc duza - podobnie jak rakieta sniazna pozwala czlowiekowi rozkladac ciezar na wiekszej powierzchni i nie zapadac sie w sniegu.
Zad opada delikatnie, nie jest nigdy stromy ani plaski. Podobnie jak lopatka i kosc ramieniowa, udo i podudzie powinny byc podobnej dlugosci i powinny spotykac sie pod tym samym katem, by pies mogl sie poruszac w rownowadze. Wlasciwe stawy skokowe umozliwiaja niezbedny w tyle silny naped.
1 - prawidlowy front
2 - zbiezna postawa przednich konczyn
3 - rozbiezna postawa przednich konczyn
4 - waski front
prawidlowy front bardzo wąski front zbyt szeroki rozbieżne ustawienie
i postawa "francuska" "otwarty" front wąski front
    
1 - prawidlowy tyl
2 - beczkowata postawa tylnych konczyn
3 - tzw. krowia postawa tylnych konczyn
4 - waski tyl
MALAMUT W RUCHU:
1 - prawidlowy front
2 - nieprawidlowy front
PRACA PRZEDNICH KOŃCZYN:
zbyt szeroka prawidłowa zbyt wąska
  
1 - prawidlowa lapa widziana z boku: srodrecze krotkie, mocne i prawie pionowe, palce dobrze wysklepione, krotkie mocne pazury
2 - prawidlowa lapa typu "rakieta sniezna" o zwartych palcach i owalnym ksztalcie
3 - nieprawidlowa luzna lapa (płaskostopie)
4 - nieprawidlowa krotka i okragla, "kocia" lapa
luźna łapa (płaskostopie)
 
prawidłowe śródręcze nieprawidłowe ustawienie śródręcza
KĄTOWANIE KOŃCZYN TYLNYCH:
* prawidłowe * * nieprawidłowe *
umiarkowanie głębokie zbyt strome
stęp ustawiony pionowo stęp ustawiony ku tyłowi
    
OGON
Osadzony na przedluzeniu linii grzbietu, dobrze owlosiony i noszony powyzej grzbietu, kiedy pies nie pracuje - nie tworzy scislego pierscienia spoczywajacego na grzbiecie. Nie jest pokryty krotszym wlosem, ani noszony jak ogon lisa, ale ma raczej wyglad falujacej kity.
Idealny ogon wygina sie sierpowato nad grzbietem dotykajac go swym koncem. Moze byc opuszczony gdy psu jest goraco, jest zmeczony, znudzony, niezadowolony - wtedy sposob trzymania ogona powinien byc traktowany raczej jako wyraz nastroju psa i nie stanowi bledu o ile w ruchu ogon noszony jest wlasciwie. Podczas pracy ogon czesto noszony jest prawie poziomo ponizej gornej linii tulowania (patrz zdjecie ponizej przy opisie prawidlowego ruchu).
1 - prawidlowy sierpowato wygiety ogon - koncowka dotyka grzbietu
2 - ogon zwiniety w pierscien - ciasny pierscien jest wada
3 - ogon przewieszony
4 - ogon lezacy na grzbiecie
ogon nieprawidłowo, zbyt wysoko osadzony
prawidlowo osadzony i noszony ogon ale dobrze noszony (końcówka dotyka grzbietu)
    
nieprawidlowo osadzony nieprawidlowo osadzony prawidłowo osadzony prawidłowo osadzony prawidłowo osadzony
i ciasno zwieniety w pierscien i przez to przewieszony ale niewłaściwie noszony ale leżący na grzbiecie nieprawidlowo noszony
    
SZATA
Malamut powinien miec wlos okrywowy gesty i twardy, niedlugi. Podszerstek jest gesty, dlugosci 2,5 do 5 cm, welnisty i tlusty. Twardy wlos okrywowy jest stojacy. Wokol szyi szata jest gesta. Wlos okrywowy ma zmienna dlugosc, tak jak podszerstek, na ogol jednak szata jest umiarkowanie krotka do sredniej wzdluz bokow tulowia, jej dlugosc nieco wzrasta wokol lopatek i szyi, wzdluz grzbietu i na zadzie, jak rowniez na portkach i kicie. Malamuty maja na ogol szate krotka i mniej gesta latem po linieniu.
Struktura, sklad i jakosc malamuciej szaty ma kluczowe znaczenie dla przetrwania w arktycznym klimacie. Zbyt twardy wlos okrywowy sztywno sterczy, powodujac odsloniecie podszerstka na wplywy pogody. Zbyt delikatny wlos okrywowy, mimo swej dlugosci, umozliwia penetracje szaty przez snieg, lod i wode. Miekka i dluga szata jest podwojnie niepozadana, a juz nie do pomyslenia jest pies bez podszerstka (poza okresem sezonowego linienia). Na bokach wlos powinien miec dlugosc 0,5 - 1 cala, na kryziew i ogonie do 3-4 cali, suki zazwyczaj maja mniej siersci niz psy.
Dlugowlose malamuty stanowia kilka - kilkanascie procent populacji (niestety nie ma zadnych danych statystycznych na ten temat). Ich cechy charakterystyczne to miekki, plasko sie ukladajacy wlos o znacznej dlugosci, duza ilosc miekkiego, dlugiego "puchu" za uszami, "lejaca" sie bardzo dluga siersc na ogonie i portkach. Zdarzaja sie psy o zbyt miekkiej, lecz umiarkowanej dlugosci szacie, natomiast siersc malamutow dlugowlosych nigdy nie bywa odpowiednio twarda.
Rzadziej niz nadmierna dlugosc wlosa zdarza sie siersc zbyt krotka - na calym ciele jest niemal rownej dlugosci, nie tworzy charakterystycznej kryzy, puchatego ogona i obfitych portek na tylnych nogach, czesto bardzo skapy jest rowniez podszerstek, tak ze pies zawsze wyglada jakby dopiero obrastal futrem po intensywnym linieniu. Pies o takiej siersci stwarza wrazenie bardziej smuklego i o dluzszych nogach niz malamut o prawidlowej szacie.
malamut o prawidlowej szacie dlugowlosy malamut nietypowa długa, miękka, pofalowana szata
 
MASC I ZNACZENIA
Na ogol kolory zmieniaja sie od jasnoszarego do czarnego poprzez wszystkie posrednie odcienie. Wlos jest zawsze bialy na dolnej czesci brzucha, czesci konczyn, czesc znaczen tworzy maske. Plamy powinny byc w ksztalcie czepka lub maski. Biala strzalka na czole i (lub) obroza, lub plama na karku jest atrakcyjna i dopuszczalna natomiast laciatosc nie jest dopuszczalna.
Jedynym dopuszczalnym kolorem jednolitym jest bialy.
Wzorzec byl zmieniany, by dopuszczal pewne znaczenia i umaszczenia uznane za nowe i atrakcyjne. Ostatnia popraka dopuscila rude i sobolowe malamuty, ale nadal nie mowi sie o blekitnych (umaszczenie blekitne to odcien zblizony do stalowego).
Klasyfikacja umaszczenia stosowana w AMCA:
- czarne z bialym: wlos okrywowy czarny, podszerstek czarny lub ciemnoszary;
 
- foczy z bialym: wlos okrywowy czarny lub prawie czarny, podszerstek bialy lub kremowy. Z daleka pies sprawia wrazenie czarnego, ale z bliska widac jasny podszerstek;
 
- sobolowy z bialym: wlos okrywowy czarny lub szary, podszerstek rudawy lub rude laty. Zarowno czern, jak i kolor rudy wyraznie widoczne;
- wilczasty z bialym: wlosy okrywowe szare, podszerstek jasnoszary, kremowy lub bialy. Pies sprawia wrazenie jednolicie szarego, nawet jesli konce wlosow sa czarne. Nie ma wyraznie widocznego koloru rudego;
- srebrny z bialym: wlos okrywowy jasnoszary, podszerstek bialy;
- rudy z bialym lub brazowy z bialym: wyrazny rudy odcien jasny lub ciemny. Wargi i wierzcholek nosa brazowy, oczy jasne. Nie moze byc widoczny czarny nalot;
- bialy: wlos okrywowy i podszerstek biale, czesto wystepuje kremowa maska. Dopuszczalne jest tylko umaszczenie jednolite.
Znaczenia na pysku stanowia charakterystyczna ceche rasy, sa one takze szczegolowo opisane przez AMCA, podobnie jak znaczenia na szyi i klatce piersiowej. Znaczenia powinny byc symetryczne. Karane powinny byc asymetryczne biale znaczenia wylewajace sie nierowno poza skraj koloru i/lub biale plamy na kolorze (poza biala latka na karku).
Znaczenia na pysku:
CZEPEK - czepek koloru nakrywa gorna czesc glowy i uszu, zazwyczaj siega mniej wiecej polowy czola
OKULARY - ciemny obszar pod oczami, dochodzacy do czepka
CIENIE - ciemne obszary pod oczami nie laczace sie z czepkiem
SZTABKA (ang. bar) - ciemny pas idacy spomiedzy oczu do nosa
GWIAZDA (ang. star) - mala biala plamka w centralnym punkcie czola (BTW gwiazda i plomien pojawiajace sie u szczeniat czesto staja sie z czasem niewidoczne)
PLOMIEN (ang. blaze) - bialy pasek idacy spomiedzy oczu przez czolo w gore czepka, moze byc roznej szerokosci i dlugosci
OPEN FACE - czepek zakrywajacy glowe bez innych znaczen na pysku
PELNA MASKA - polaczenie czepka, okularow i sztabki
MASKA - polaczenie czepka i okularow
|
