|
W niedzielę 28 lutego 2004 wybraliśmy się na wystawę klubową V grupy do Legionowa.
Ponieważ klubówka jest najważniejszą obok wystawy poznańskiej imprezą kynologiczną w roku, Sausimayoki miały się na niej licznie zaprezentować.
Jakoś udało nam się zmieścić w samochodzie z czwórką malamutów, choć nie było łatwo, bo dwa z nich to nie potrafiące usiedzieć na pupie dłużej niż minutę 5-miesieczne urwisy. Na miejsce wszyscy dojechali kompletnie zapluci przez Tundrę, która w samochodzie dostała takiego ślinotoku, że wszyscy prawie pływalismy. ;)
Dzień przed wystawą - sympozjum klubu, którego tematem były szpice zaprzęgowe. Poznaliśmy statystyki, wygłoszono referaty na temat ras zaprzęgowych.
Następnego dnia od rana nerwówka, żeby całe towarzystwo znalazło się na miejscu na czas, a tu jeszcze każdego trzeba najpierw napoić, nakarmić, wybiegać, przytulić, poćwiczyć, przeczesać...
Wreszcie wystawa się zaczęła. Jako pierwsze zadebiutowaly na ringu dzieciaczki naszej Dharmy i holenderskiego multichampiona Daikibo No Yukimigata - Togiak i Tundra.
Wystawiałam je z lekkim przerażeniem, ponieważ nie ćwiczyliśmy za dużo i nie wiedziałam, jak się zachowają będąc pierwszy raz w życiu na ringu. Ku mojemu przyjemnemu zaskoczeniu i Togiaczek i Tundra stanęły na wysokości zadania wygrywając w swoich klasach, które były nadspodziewanie liczne, w sumie 11 malamutów wieku od 3 do 6 miesięcy. Potem mieli jeszcze szansę wystąpić razem i znow mnie zaskoczyli pięknie prezentując się jako para hodowlana. Mając zaledwie 5 miesięcy zdobyły II lokate w konkurencji par rasy alaskan malamute. Powtórzyły w ten sposób sukces Destrukcji i Diesla sprzed dwóch lat.
TOGIAK Sausimayok
Sausimayoki zaprezentowały się także w młodzieży i jakby naszego szczęścia było mało, córka Destrukcji, potężnie zbudowana Hairy Lady Sausimayok wygrywając w swojej klasie zdobyła tytuł Młodzieżowego Zwycięzcy Klubu!
Szczęście nas nie opuszczało, Dunka wygrała licznie obsadzoną klasę otwartą.
DUNKA Sausimayok
Destrukcja zwyciężyła w klasie championów, otrzymała także puchary za zwycięstwa w rankingach wystawowych w dwóch mionionych latach. To był jednak dzień Duneczki, która stała na ringu niczym malamuci posąg, wpatrzona we mnie cały czas. W pięknym stylu wywalczyła tytuł Zwycięzcy Klubu, pokonując swoją utytułowaną, ale jeszcze w nie odrośniętej po linieniu szacie, siostrę. Rasę wygrał ich ojciec, Storm Kloud's Hhudson Icy Wind.
od lewej: Storm Kloud's HHUDSON ICY WIND i DUNKA Sausimayok
Po udanej prezentacji naszych malamutów w ringu rasy wzięliśmy także udział w konkurencjach finałowych i hodowlanych.
Ojciec naszych dwóch miotów, Hhudson, został najlepszym reproduktorem alaskan malamute i idąc za ciosem zajął pierwsze miejsce na BIS'ie reproduktorów.
Przyszedł czas wystawienia Togiaka w grupie Najpiękniejszych Baby Klubu pozostałych ras. Godnie prezntował malamuty i swój jakże udany debiut wystawowy przypieczętował II lokatą BIS Baby.
Najważniejszą jednak konkurencją wystawy klubowej był dla nas wybór najlepszej hodowli. Sausimayoki wybrane zostały przez sędziego Piotra Króla Najlepszą Hodowlą Alaskan Malamute 2004. Na ringu głównym duński sędzia Freddie Klindrup doceniając poziom i wyrónanie eksterierowe naszych malamutów przyznał nam zwycięstwo wśród silnej stawki zwycięskich hodowli innych ras V grupy:
SAUSIMAYOK to najlepsza hodowla Klubu 2004!
Za udostępnienie zdjęć z wystawy serdecznie dziękuję Sławance Węgrzyn-Szulc (hodowla W Kampinoskim Boru)
|
